Je zegt nee. Doe je ook nee?
Iemand vraagt je iets. Je zegt nee. En dan doe je het toch.
Klinkt dat bekend?
Dan wil ik je iets eerlijks zeggen. Het probleem zit niet bij de ander. Het zit bij jou. En dat is eigenlijk goed nieuws, want dat betekent dat jij er iets aan kan doen.
Mensen leren hoe jouw systeem werkt. Als jij nee zegt en daarna toch ja doet, leren ze dat jouw nee eigenlijk een “misschien” is. Dat ze gewoon even moeten wachten, of een tweede keer vragen, of een beetje druk zetten.
Niet omdat ze slecht zijn. Gewoon omdat ze geleerd hebben hoe het werkt.
Waarom doen we het dan toch?
Meestal komt het neer op één van deze drie dingen.
- We willen geen conflict. Een nee stellen voelt ongemakkelijk, zeker als de ander niet blij reageert. En om dat ongemak te vermijden, doen we toch wat gevraagd wordt.
- We voelen ons schuldig. Zeker tegenover mensen die we graag zien. Een nee voelt dan als hen teleurstellen. Terwijl een nee eigenlijk gewoon eerlijk zijn is.
- Of we twijfelen zelf. Was mijn nee wel terecht? Was ik te streng? Die twijfel zorgt ervoor dat we onze eigen grens ondermijnen nog voor de ander dat doet.
Is het altijd een harde nee?
Niet altijd. En dat is ook oké.
Soms is het antwoord “niet nu” ipv een geen harde nee of “op een andere manier wel”. En als je dat beseft, geeft dat ook ruimte. Je hoeft niet altijd te kiezen tussen alles of niets.
In situaties dat het wél een echte nee is, dan helpt één ding meer dan al de rest: consistent zijn.
Zeg je nee op maandag, doe dan ook nee op dinsdag. Mensen leren van patronen, niet van woorden.
En ja, dat is soms ongemakkelijk. Dat hoort erbij. Het betekent niet dat je fout zit. Het betekent gewoon dat je een grens hebt die er toe doet.
Neem gerust contact op voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.
